Velikani-Nadežda Petrović

Verovatno su prvi časovi slikanja, koje je dobila od ujaka Svetozara Zorića, profesora Velike škole, bili presudni u želji da Nadežda Petrović postane slikarka.

Najpre je učila u ateljeu čuvenog Đorđa Krstića, da bi onda upisala slikarsku i crtačku školu Kirila Kutlika. Sa državnom stipendijom nastavlja studije slikarstva u Minhenu. Tu traju prvi i drugi minhenski period njenog stvaralaštva. U Beograd se vraća 1903. i s Branislavom Nušićem, u Kolarčevoj zadužbini, osniva Kolo srpskih sestara. Novac koji je Kolo prikupilo za pomoć ilindenskim ustanicima sama nosi u Makedoniju, odakle izveštava za "Pijemont" i "Slovenski jug". Jedan je od osnivača umetničkog društva "Lada", uoči Prve jugoslovenske izložbe na kojoj su prvi put zajedno izlagali slikari Srbije, Hrvatske, Slovenije i Bugarske. Posle izložbe ona osniva i Prvu jugoslovensku umetničku koloniju u Sićevu. Zadojena nacionalnim idejama, s balkona Narodnog pozorišta u Beogradu drži vatrene govore povodom aneksije BiH 1908. Odlazi u Pariz, gde sreće Matisa i Pikasa i učestvuje na dva Jesenja salona svojim slikama iz trećeg, pariskog perioda. Kada su 1912. počeli balkanski ratovi, vratila se u Srbiju. Kada joj je umro otac i majka, pridružila se srpskoj vojsci na frontu kao bolničarka. Brinula je o ranjenicima. To čini i po izbijanju Prvog svetskog rata. Umrla je u valjevskoj bolnici.